A obra Ás oito da tarde, cando morren as nais, é un canto coral sustentado no baleiro, un xogo irónico sobre a relación entre o teatro e a súa recepción. Aquí, a procura da identidade individual, amparada na masa superficial e ignorante, que presume de coñecementos inútiles, amósase indecente. Nun teatro, lugar, supostamente, de encontro, asistimos ao espectáculo da estupidez. E debaixo de todo o insultante: nós. Tan pequeniños, tan perigosos. A acción ten lugar, sobre todo, no patio de butacas. A relación entre a actriz e o público. A recepción. As expectativas desde o baleiro. O mundo posmoderno. Os coñecementos inútiles. A soidade. A violencia. E outra vez o baleiro.