Catálogo

Divinas palabras Revolution conforma o nº 3 da colección O papel do teatro, que dá cabida ás obras levadas a escena polo Centro Dramático Galego. Coeditada pola Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic) e Edicións Positivas, nesta versión de Manuel Cortés e Xron de Divinas Palabras de Valle-Inclán non veremos unha tradución directa das palabras de don Ramón sobre o escenario. Neste caso, Marigaila, Pedro, Simoniña, Marica, Tatoola, Migueliño, Candás, Laureano e Sétimo Miau son nove persoas pechadas nun programa de telerrealidade que reviven, inconscientes, o cru e duro retablo de avaricia, luxuria e morte que Valle-Inclán construíu para as súas Divinas Palabras.

Aproximación ao cinema experimental dos anos 1945 a 1990 coa análise crítica e descritiva dunha escolma de películas de gran calidade artística realizadas fóra dos circuítos comerciais e que se desenvolven nos límites das normas expresivas e estéticas, e que resulta fundamental á hora de achegarse a moitas das linguaxes audiovisuais que conforman o imaxinario colectivo da fin do milenio.​

"Da medición de impacto á mellora. Metodoloxía de avaliación de eventos culturais. O caso do Festival de Cans" é un traballo de investigación sobre o festival galego de curtometraxes. Ao longo do estudo mediuse o impacto do festival nas súas dimensións económica, social e comunicativa e obtivéronse datos que permiten á organización xustificar o investimento público, atraer investimento privado e motivar a asistencia do público. Coa información recollida das persoas participantes establecéronse relacións entre variables demográficas, hábitos de consumo, percepción do festival e gasto, co obxectivo de establecer propostas de mellora que permiten axustar a oferta á demanda, potenciar a comunicación e maximizar a xestión económica. O traballo péchase cun sistema de indicadores, creado ad hoc para o evento, que permite posicionar o produto no mercado cultural e diagnosticar tendencias no modelo de festival apoiando a toma de decisións.

Textos e adaptacións radiofónicas das obras finalistas do XI Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico de 2017.
Trátase dun certame xa consolidado no que cada ano aparecen novos nomes que achegan calidade e frescura a esta forma dramática, canalizada unicamente co soporte da voz e do son.

Obra coeditada pola AGADIC e Edicións Xerais de Galicia dentro da colección Biblioteca Dramática Galega, galardoada co IX premio Manuel María de literatura dramática edición 2016.
O valo, de Carlos Labraña, narra o encontro entre unha nena que foxe da guerra, Sahara, e un rapaz soldado, gardián devoto de fronteiras móbiles. Con diálogos coidados, unha estrutura dramática ben armada e un minucioso coidado da lingua, presenta unha riqueza salientable que lle outorga o carácter sobresaínte como peza teatral. A través de Sahara chégannos fragancias do deserto, arrolos de sonoridade exótica e historias de estrelas que quencen as noites frías entre dunas sen fin. Do outro lado do valo, un soldadiño con corazón de chumbo que é quen de escoitar a quen amosa outra face dos acontecementos. Cunha harmoniosa mestura de inxenuidade e denuncia, a peza ofrece ao público miúdo a oportunidade de pensar que o mundo pode ser diferente. Un mundo onde non existen persoas ilegais, senón persoas ilegalizadas. O valo representa a esperanza que é precisa para transformar a realidade.

Obra coeditada pola AGADIC e Edicións Xerais de Galicia dentro da colección Biblioteca Dramática Galega, galardoada co XXIII premio Álvaro Cunqueiro para textos teatrais edición 2016.
Suite Artabria, de Manuel Lourenzo, é un conxunto de tres pezas ("Orzán", "O fulgor das atochas" e "Alerta na rúa do Pozo") con elementos comúns, concibidas, segundo o xurado do premio, "como un roteiro por algún dos espazos máis representativos da Coruña": O Orzán, As Atochas e A Falperra. Trátase dun paseo pola intimidade escura e visceral dunha cidade amada polo autor, a través de tres barrios nos que se desenvolve cadansúa historia criminal, tecida en ambientes marxinais e con personaxes da realidade actual: perdedores, buscavidas, amargados, especuladores e corruptos que se enfrontan a situación límite. A tonalidade da obra introdúcenos nunha atmosfera abafante que emprega unha linguaxe directa e, por momentos, poética, moi axeitada para expresar a deriva destes seres tristes e ao tempo dispostos a todo para garantir a súa supervivencia.

Martes de carnaval (As galas do defunto e A filla do capitán) conforma o nº 2 da colección 'O papel do teatro', que dá cabida ás obras levadas á escena polo Centro Dramático Galego. Coeditada pola AGADIC e Edicións Positivas, este Martes de Carnaval, tradución ao galego de dous esperpentos de Valle-Inclán, é o retrato escuro, tráxico e lúcido dun país. Do corazón da gran chafallada nacional xorden os personaxes valleinclanescos, vítimas dunha patria que lles pasa por riba como una apisoadora, e contra a que se rebelan coas únicas armas que lles aprenderon: a extorsión, a mentira e a picaresca.
Non será en absoluto complicado para o público atopar exemplos nos xornais dos últimos anos que sirvan para situar esta historia e comprobar que o esperpéntico espírito nacional non mudou demasiado. Pero ninguén como Valle-Inclán para airear con retranca as nosas miserias a través da súa pluma erudita.

Os golfiños e o xigante, de Inacio Vilariño, conforma o número 14 da colección Barriga Verde, que integra as obras gañadoras dos premios para teatro de monicreques convocados pola Axencia Galega das Industrias Culturais.
Gañadora do XII premio Barriga Verde de textos para teatro de monicreques na modalidade para rapaces (edición 2016), e coeditada pola AGADIC e Baía Edicións, Os golfiños e o xigante conta una viaxe de superación emocionante, na que a protagonista percorre miles de quilómetros na procura do seu obxectivo vital, salvar a vida dos seus golfiños. A través dunha complexa proposta escénica que mestura a técnica de sombras chinesas e o audiovisual, recrea un curioso percorrido en diferentes medios de transporte polas exóticas paisaxes da China.

Marcha fúnebre para un monicreque, de Roi Vidal Ponte, conforma o número 15 da colección Barriga Verde, que integra as obras gañadoras dos premios para teatro de monicreques convocados pola Axencia Galega das Industrias Culturais.
Gañadora do XII premio Barriga Verde de textos para teatro de monicreques na modalidade para adultos (edición 2016), e coeditada pola AGADIC e Baía Edicións, Marcha fúnebre para un monicreque é un experimento revolucionario cheo de voltas, revoltas e reviravoltas que, mediante a linguaxe da farsa, mostra aquilo que normalmente permanece oculto. A acción sitúase nun contexto operístico en chave de humor e misterio e cun marcado carácter metateatral e paródico para conformar un divertimento crítico no que a natureza inerte dos monicreques cobra un simbolismo político.

Textos e adaptacións radiofónicas das obras finalistas do X Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico de 2016.
Trátase dun certame xa ben consolidado e seguido, no que cada ano aparecen nomes novos, cunha achega de calidade e de frescura extraordinarias cara a esta forma dramática, canalizada unicamente co soporte da voz e do son.

O caderno didáctico sobre Martes de Carnaval (As galas do defunto e A filla do capitán), produción do Centro Dramático Galego estreada o 20 de abril de 2017 no Salón Teatro de Santiago de Compostela, é una ferramenta imprescindible para axudar o profesorado e o alumnado a apreixar a complexidade dun autor como Valle-Inclán e iluminar dun xeito axeitado o texto e o espectáculo do CDG tanto antes como despois de ver a función. Contén un estudo da vida e obra de Valle-Inclán, da súa relación co teatro, da proposta plástica e creativa dos personaxes e do proceso creativo das distintas disciplinas escénicas que conflúen no espectáculo: maquillaxe, vestiario, escenografía, luces, dirección...

Textos e adaptacións radiofónicas das obras finalistas do IX Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico, de 2015.
Trátase dun certame xa ben consolidado e seguido, no que cada ano aparecen nomes novos, cunha achega de calidade e de frescura extraordinarias cara a esta forma dramática, canalizada unicamente co soporte da voz e do son.