Obra que ten por obxecto destacar as liñas fundamentais dunha institución xurídico-administrativa - tal e como foi cualificada polo TS- cuxa configuración no ordenamento español se esgotase desde distintas normas de diverso rango e carácter. Trátase da conservación do patrimonio urbanístico-arquitectónico ou, dito noutros termos, do patrimonio ordinario das nosas cidades, inxustificadamente abandonado en favor do patrimonio monumental, completamente tratado pola doutrina científica. Un estudo cuxo orixe se remonta á cidade clásica romana e ao máis sabio dos arquitectos antigos, Vitrubio, e os seus principios da boa edificación. A súa nota de influencia e aplicación na conservación das cidades proxéctase no momento actual no dereito urbanístico e no dereito da edificación.