Stefan Brüggeman.To be political it has to look nice

En 2021, coincidindo co trixésimo aniversario da posta en marcha da Facultade de Belas Artes de Pontevedra (1990-2020), o CGAC organizou unha exposición que reunía unha selección significativa de traballos plásticos realizados polo alumnado que transitou polas súas aulas ao longo desas últimas décadas de actividade. Para este fin, escolléronse trinta artistas, que cobren o arco temporal das diferentes promocións.
O catálogo da exposición Cultivar incertezas ofrécenos un testemuño en papel do que foi aquela exposición, canda algunhas reflexións útiles sobre a experiencia que supuxo a implantación da formación superior en belas artes dentro do ecosistema da arte galega. Trátase dunha revisión necesaria sobre o que se fixo e o que aínda queda por facer.

O traballo de Julião Sarmento formalízase desde o fronteirizo. Moitas das súas obras conteñen imaxes de imaxes e están relacionadas entre si, aínda que funcionen de maneira independente, abrazando a ambigüidade do seu significado. Trátase de microrrelatos que asumen a múltiple potencialidade do cine, entre o expreso e o secreto, entre o persoal e o estraño. Tamén comparten con este unha clase de duración suspendida. Toda a obra de Julião Sarmento proxecta esa sensación cinematográfica, porque no que vemos sempre intuímos algo que se mantén ausente, fóra de escena. Este libro, con textos de David Barro, Margarita Ledo e Santiago Olmo, ofrece unha visión panorámica da súa obra e incide na relación da súa práctica artística co cinematográfico.

Con motivo do seu 25º aniversario, o Centro Galego de Arte Contemporánea edita un volume con textos do seu director, Santiago B. Olmo, e de Iago Seara, unha testemuña privilexiada da historia do museo desde o momento da súa construción. Todo iso acompañado dunha coidada selección de imaxes do edificio deseñado polo arquitecto portugués Álvaro Siza Vieira para albergar un museo hoxe convertido en referente internacional para o estudo e a reflexión arredor da arte contemporánea.

Nicolás Combarro (A Coruña, 1979) pertence a unha nova tipoloxía de fotógrafo en cuxa obra, centrada na arquitectura e na idea de construción, retroalimentándose, a práctica da documentación e a intervención, entendida esta última como acción no espazo e na paisaxe. A súa exposición no CGAC reúne algunhas das súas series máis recentes, Arquitectura oculta, Bangkok e Arquitectura espontánea, esta última resultado dun uso calibrado do propio arquivo e de observacións sistemáticas sobre edificacións sen autor ou populares. Ademais, a exposición inclúe unha reinterpretación do espazo concibido polo arquitecto portugués Alvaro Siza Vieira mediante fotografías de proxeccións que se integran na súa serie Desvelar_desplazar.

Hai artistas que chegan a un tema por investigación; outros fano por tendencia. Álvaro Negro (Lalín, Pontevedra, 1973) pertence claramente aos primeiros. Unha mirada atenta descubriranos unha traxectoria de ritmo lento e aberta a múltiples lecturas sobre as conexión entre os seus diferentes ciclos. Esta exposición preparada para o CGAC supón unha primeira mirada retrospectiva que incide nunha cuestión fundamental: o paulatino descubrimento dunha iconografía propia e recoñecible, que nace xa nas súas primeiras series e que na última década se consolida e se extrema nunha mesma atmosfera.