Catálogo

O proxecto expositivo "Work (always) in progress" formula un discurso secuencial que permite abordar os principais aspectos do traballo de Pedro Cabrita Reis (1956) a través de series representativas como Compounds, Favorite Places, True Gardens ou Floresta nun arco temporal que percorre tres décadas. A mostra articúlase por medio dunha trintena de obras que ocupan o vestíbulo e as plantas baixa e primeira do CGAC, xunto con intervencións site specific no exterior do edificio. As obras reunidas dan conta da súa extensa produción artística, que evidencia o potencial dialéctico do seu traballo, entre referencias a principios construtivistas e procesuais, cuestións formais minimalistas e o uso prominente do obxecto preexistente.

Que axentes interveñen nunha paisaxe e a transforman? Que é cales son os seus lindes? Na exposición "In Landscape Mode" (En modo paisaxe), Christian Villamide (Lugo, 1966) reflexiona acerca da distancia que as persoas adoitamos tomar fronte ao territorio que habitamos para poñer o foco sobre a forza e a violencia con que sometemos a natureza. Na procura dunha maior sensibilización que permita cambiar a nosa maneira de concibir a natureza e de achegarnos a ela, Villamide lévanos a cavilar sobre a nosa paisaxe e o noso territorio desde a introspección, repensándonos a partir da relación que establecemos coa nosa contorna máis inmediata.

Número XI da revista científica multilingüe Ad Limina, de carácter multidisciplinar e internacional, de investigación sobre o Camiño de Santiago e o fenómeno das peregrinacións. Nesta ocasión, trátase dun número monográfico especial dedicado a Santiago o Maior, o culto e os camiños xacobeos en Portugal.

Publicación que recolle a experiencia deselvolvida polo Museo Etnolóxico no proxecto Museo Aberto, destinado a traballar con colectivos.

Obra coeditada pola Agadic e Dos Acordes dentro da colección Ars Gallaeciae Musicae, Serie Agra Vella.
Nas montañas de Galicia foi composta en Bos Aires entre 1917 e 1919 e, aínda que premiada en concursos auspiciados pola Institución Mitre en 1923 e polo Centro Galego de Bos Aires trinta anos máis tarde, o autor non podería ver estreada a súa obra (só o seu último tempo, Danza campestre), pois a sinfonía completa se estrearía en conmemoración do centenario do seu nacemento, quince anos despois da súa morte, durante as xornadas galegas organizadas polo Centro Galego de Bos Aires o 28 de xullo de 1974. A estrea europea tería lugar ao ano seguinte na Coruña, no Teatro Colón.
En palabras de Joam Trillo, estamos ante unha sinfonía cos seus movementos convencionais -mutatis mutandis- estruturados como os dunha sinfonía clásico-romántica pero con elementos cíclicos e cunha temática totalmente galega, aínda que non comporte necesariamente que o tema en cuestión sexa recoñecible na tradición ou nos cancioneiros, dado que algúns son do propio autor e outros sofren transformacións ata facelos irrecoñecibles.
Contén CD coas partes instrumentais.

Número dez da revista científica Ad Limina, de carácter interdisciplinar e internacional, multilingüe, de investigación sobre o Camiño de Santiago e o fenómeno das peregrinacións.

Aínda que menos coñecido polo público que o seu perfil como violinista e como compositor, a dimensión de Andrés Gaos como pianista é un testemuño imprescindible á hora de calibrar a sólida formación do mestre coruñés. Aires galegos e Novos aires galegos son dúas coleccións de pezas breves para piano, de factura sinxela tanto en estrutura como na esencia compositiva. Da súa música despréndese o desexo de evocar as sonoridades, as danzas, as paisaxes, os sentimentos e as lembranzas da patria afastada por medios de ritmos e melodías tomados unhas veces do noso folclore e, outras, simplemente como inspiración para compoñer.

Catálogo da exposición Camiñar, camiñamos… con fotografías de Adolfo Enríquez recollendo imaxes da peregrinación xacobea, resaltando, de maneira sutil e fuxindo dos tradicionais tópicos, o esforzo que ten que realizar o peregrino para acadar a súa meta. Nese sentido van tamén os dous textos que completan o catálogo.

Catálogo da exposición: Sri Pada : pasos de peregrino, pegada de deuses, no cal se documenta textual e fotograficamente a peregrinación á montaña sagrada de Sri Lanka, onde conviven peregrinos de catro relixións: budistas, hinduístas, musulmáns e cristiáns. As imaxes son da fotógrafa Jessica Agulló.

Bleda y Rosa. Xeografía do tempo reúne vinte e cinco anos do traballo fotográfico de María Bleda (Castellón, 1969) e José María Rosa (Albacete, 1970) articulándoo arredor da serie Campos de batalla: un proxecto iniciado en 1994 e finalizado recentemente que se mostra ao completo por primeira vez. A mostra ábrese con Campos de fútbol (1992-1995), o primeiro proxecto que obtivo recoñecemento público, unha serie que, establecendo unha dialéctica entre lugar, tempo e memoria, anuncia os eixes conceptuais arredor dos cales posteriormente xirará o seu traballo. A exposición complétase con obras pertencentes ás series Origen (2003-) e Prontuario. Notas en torno a la guerra y la revolución (2011-).

Nicolás Combarro (A Coruña, 1979) pertence a unha nova tipoloxía de fotógrafo en cuxa obra, centrada na arquitectura e na idea de construción, retroalimentándose, a práctica da documentación e a intervención, entendida esta última como acción no espazo e na paisaxe. A súa exposición no CGAC reúne algunhas das súas series máis recentes, Arquitectura oculta, Bangkok e Arquitectura espontánea, esta última resultado dun uso calibrado do propio arquivo e de observacións sistemáticas sobre edificacións sen autor ou populares. Ademais, a exposición inclúe unha reinterpretación do espazo concibido polo arquitecto portugués Alvaro Siza Vieira mediante fotografías de proxeccións que se integran na súa serie Desvelar_desplazar.

Lugar: continxencias de uso constitúe un achegamento á significación existencial do espazo arquitectónico. O proxecto mostra obras de Patricia Esquivias, Luciana Lamothe e Sofía Táboas producidas para distintos espazos do edificio de Álvaro Siza. Os traballos destas tres artistas falan do tectónico, da morfoloxía dos materiais aos elementos constructivos; da dimensión histórica e simbólica á perceptiva e cognitiva, que é, en último termo, o fin que xustifica a construción espacial, polo tanto, a arquitectura.