René Heyvaert

En 1952, André Malraux publicaba Le Musée imaginaire de la sculpture mondiale, un texto capital no cal prefiguraba unha nova forma de concibir a historia da arte como disciplina aberta en que a historia dos estilos se desdebuxa en favor dun entendemento cruzado, co que se abre lugar ás conexións indebidas, múltiples e baseadas nos afectos e nas subxectividades. O museo imaxinario de Malraux achegábase en espírito aos procedentes do museo moderno, situándose preto dos gabinetes de curiosidades e das cámaras de marabillas en que os burgueses e nobres do renacemento continuaban a tradición medieval e coleccionaban todo tipo de obxectos estraños xunto a obras de arte.
A exposición Wunderkammer de Suso Fandiño insírese nesta tradición e, ao xeito dunha cámara de marabillas, debuxa unha serie de percorridos e enlaces pouco habituais, deseñando un espazo museístico en que as obras conectan entre si creando relacións punzantes. Esta publicación pretende activar no lector a necesidade de buscar significados ocultos reflexionando de xeito lúdico sobre cuestións como a morte do autor, a futilidade do discurso hexemónico na historiografía artística, o papel do espectador na arte, o xogo político de fronteiras, a mercadotecnia ideolóxica, a oposición entre a baixa e a alta cultura ou a análise da linguaxe como sistema de configuración do pensamento.

David Lamelas (Bos Aires, 1946) é unha figura clave da arte conceptual e un dos grandes protagonistas da escena artística arxentina na década dos sesenta. Desde os inicios, a súa obra distinguiuse por unha singular capacidade camaleónica para se adaptar a distintos contextos, xa fosen artísticos, arquitectónicos, xeográficos ou sociais, en capitais como Londres, Bruxelas, París, Milán, Os Ánxeles, Nova York ou Berlín. A exposición que o CGAC lle dedicou en 2021 foi a súa primeira retrospectiva en España.
Neste catálogo amósase a evolución do traballo de Lamelas a través de distintas etapas, desde os inicios a primeiros dos sesenta en Bos Aires ata o momento presente e, asemade, incídese en dúas cuestións importantes: a relación de Lamelas con Galicia (os seus pais emigraron desde Manzaneda e Castro Caldelas durante a Guerra Civil) e a importancia do proxecto e mais do debuxo na súa práctica artística ao longo de toda a súa carreira; ben sexa como debuxos autónomos, como sucede na serie Aleph (1986-1989), ou ben como medio para desenvolver unha idea, no ámbito escultórico, fotográfico, fílmico ou arquitectónico.

Almudena Fernández Fariña. Pisando Charcos ofrece un percorrido polo traballo da artista ao longo de trinta anos de carreira, resitúa a súa traxectoria e desvela unha artista inédita cuxa versatilidade queda patente nunha serie de procesos paralelos que inclúen prácticas fotográficas, bordados, pezas cerámicas ou libros obxecto. Almudena Fernández Fariña (Vigo, Pontevedra, 1970) é artista e docente na Facultade de Belas Artes de Pontevedra (Universidade de Vigo). A súa obra está representada en coleccións públicas e privadas. O seu traballo artístico foi recoñecido con numerosos premios e bolsas entre os que destacan o Premio de pintura L’Oréal (2000); a bolsa Novos Valores (1994) ou a bolsa da Fundación Pollock-Krasner (2001).

David Lamelas (Bos Aires, 1946) é unha figura clave da arte conceptual e un dos grandes protagonistas da escena artística arxentina na década dos sesenta. Desde os inicios, a súa obra distinguiuse por unha singular capacidade camaleónica para adaptarse a distintos contextos, xa fosen artísticos, arquitectónicos, xeográficos ou sociais, en capitais como Londres, Bruxelas, París, Milán, Os Ánxeles, Nova York ou Berlín.
A exposición que o CGAC lle dedicou en 2021 foi a súa primeira retrospectiva en España. Neste catálogo amósase a evolución do traballo de Lamelas a través de distintas etapas, desde os inicios a primeiros dos sesenta en Bos Aires ata o momento presente, e asemade incídese en dúas cuestións importantes: a relación de Lamelas con Galicia (os seus pais emigraron desde Manzaneda e Castro Caldelas durante a Guerra Civil) e a importancia do proxecto e mais do debuxo na súa práctica artística ao longo de toda a súa carreira; ben sexa como debuxos autónomos, como sucede na serie Aleph (1986-1989), ou como medio para desenvolver unha idea, no ámbito escultórico, fotográfico, fílmico ou arquitectónico.

Hamish Fulton (Londres, Reino Unido, 1946) é un artista cuxa obra é o resultado do encontro entre a arte e o camiñar. Leva desde 1969 realizando camiñadas por distintas paraxes do planeta: percorreu a Península Ibérica de costa a costa en varias ocasións, visitou case toda Europa, Canadá, Estados Unidos, México e Australia, e camiñou polas montañas da India e do Nepal. Con motivo da exposición Walking East, organizada polo Centro Galego de Arte Contemporánea, planeou un percorrido partindo desde Fisterra, en dirección a Santiago de Compostela, Pamplona e Roncesvalles ata Hendaia.

Esta publicación presenta unha serie de obras resultantes deste proxecto acompañadas dunha conversa na cal o comisario da exposición, Pep Benlloch, e o artista falan sobre a experiencia no Camiño e a carreira de Hamish Fulton como walking artist (artista camiñante).

Teoría y práctica del desierto propón un percorrido polos procesos de traballo de Antoni Socías (Inca, Mallorca, 1955), vinculando, desde a fricción, fotografía e pintura, obxecto, instalación e vídeo. As súas obras revelan unha predilección polos paradoxos e tamén polo absurdo que sutilmente se converte nunha larvada crítica social e política desde as pequenas cousas; subliña a importancia das actitudes no día a día. Na súa obra, os procesos e as metodoloxías de traballo asumen unha importancia radical. Neste sentido, moitas das súas creacións teñen algo de performance e comparten unha dinámica de escenificación seriada na que, a partir do autorretrato, abórdase a crítica social desde os resortes dun absurdo rigoroso.

Publicación ideada en 2013, durante a preparación da mostra individual Clearblueskydeepdarkwater, de Grahan Gussin, no Centro Galego de Arte Contemporánea. O comisario da exposición e daquela director do CGAC, Miguel von Hafe Pérez, e o propio Gussin convidaron un conxunto de críticos e outros profesionais do mundo da arte, dalgún xeito vencellados coa traxectoria do artista, a escribiren sobre a súa obra ou sobre algún aspecto concreto do seu traballo. O resultado foi esta colaxe de impresións, reflexións e propostas, que nos devolve un retrato fiel do artista e un percorrido polos temas fundamentais do seu universo creativo.
Graham Gussin (Londres, 1960) utiliza unha gran diversidade de medios para explotar a nosa percepción do tempo, do espazo e da escala. As súas obras adoitan manipular e apropiarse de imaxes e narracións literarias extraídas da historia da arte, da cultura popular e, sobre todo, do cine.

Desde as súas primeiras obras de corte conceptual, realizadas a comezos da década dos setenta, o arxentino Víctor Grippo construíu unha persoal poética do cotián, na cal os materiais orgánicos, as ferramentas e os utensilios domésticos conviven cos métodos e instrumentos da ciencia.
En 2013 o Centro Galego de Arte Contemporánea organizou a primeira gran retrospectiva europea deste artista, cuxo traballo, transcorrida xa máis dunha década desde o seu falecemento, segue a sorprendernos pola súa sinxeleza e a súa profunda actualidade.
O catálogo da exposición propón un achegamento á obra de Víctor Grippo desde catro perspectivas diferentes e complementarias: a da comisaria da mostra, Alicia Chillida; a do crítico e historiador da arte británico, especializado na arte de América Latina, Guy Brett; a da historiadora da arte arxentina María Casanegra, e por último, a do científico e estudoso da obra de Grippo Dante Isidoro Poletto.