Berta Cáccamo: Expansión ensaio

Mayte Vieta (Blanes, Girona, 1971) é unha artista visual que utiliza o espazo e a luz como medios de expresión combinando a práctica da fotografía coa escultura e a instalación.
Coas súas pezas crea atmosferas oníricas en cuxa realidade paralela coexisten a gravidade e a ingravidez, e onde as fronteiras entre o apracible e o tráxico se dilúen para suxerir estados de ánimo que na súa ambigua intensidade integran estes opostos.
As súas paisaxes, compostas por non-lugares de silencio e quietude, fálannos da suspensión do presente e da inmersión nun novo universo gravitacional, onde o tempo se retarda, o instante se alonga e o suxeito devén en natureza.

Novos imaxinarios profunda na creación cinematográfica recente en España e Portugal, e contextualízaa no marco dunha reflexión sobre o cinema máis alá da pantalla, onde as salas do museo proporcionan un lugar específico para proxectar novos imaxinarios. Organizada polo Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), esta mostra acolle propostas, ben inéditas ou ben presentadas por primeira vez en Galicia, de Oliver Laxe, Susana de Sousa Dias, Albert Serra, Helena Girón e Samuel M. Delgado, Lois Patiño, Salomé Lamas, Isaki Lacuesta e Laida Lertxundi. No seu formato expositivo, cada cineasta articula novas obras que debuxan parábolas cinematográficas con propostas instalativas que ocupan dous andares do museo; son novas linguaxes que nos achegan realidades desde unha perspectiva contemporánea, á vez que nos mostran as posibilidades narrativas e físicas dun medio en constante reinvención.

Almudena Fernández Fariña. Pisando Charcos ofrece un percorrido polo traballo da artista ao longo de trinta anos de carreira, resitúa a súa traxectoria e desvela unha artista inédita cuxa versatilidade queda patente nunha serie de procesos paralelos que inclúen prácticas fotográficas, bordados, pezas cerámicas ou libros obxecto. Almudena Fernández Fariña (Vigo, Pontevedra, 1970) é artista e docente na Facultade de Belas Artes de Pontevedra (Universidade de Vigo). A súa obra está representada en coleccións públicas e privadas. O seu traballo artístico foi recoñecido con numerosos premios e bolsas entre os que destacan o Premio de pintura L’Oréal (2000); a bolsa Novos Valores (1994) ou a bolsa da Fundación Pollock-Krasner (2001).

Caosmos é unha aproximación á traxectoria do artista galego Antón Patiño (Monforte de Lemos, Lugo 1957), centrada nunha escolma de pezas que abrangue distintas etapas do seu labor no eido das artes plásticas, desde a súa participación na fundación de Atlántica (referencia central para a arte galega nas últimas décadas) até a actualidade, pero tamén no ámbito da literatura e o pensamento, como autor de diversos libros de ensaio artístico e teoría da imaxe.

Manfred Gnädinger (Radolfzell, 1936-Camariñas, 2002), máis coñecido como Man de Camelle, foi un creador polivalente que desenvolveu o conxunto do seu labor en Camelle (Camariñas), totalmente á marxe do sistema artístico. Ao longo da súa vida dedicouse a integrar obxectos que o mar lle traía no contorno do seu xardín, formando esculturas e conxuntos artísticos en constante evolución que deron forma ao seu museo. O seu legado deixóunolo en forma de proxecto museográfico, seguindo un proxecto totalmente innovador, no que se plasmaban conceptos moi actuais sobre xestión, difusión e divulgación museística. Sistematizouno nun compendio de 606 fotografías, debuxos e escritos denominado "Museum vom Einsiedler Man". Camelle (A Coruña) Spanien, no que se recolle a esencia da súa creación artística entre os anos 1969 e 1978.

O proxecto expositivo "Work (always) in progress" formula un discurso secuencial que permite abordar os principais aspectos do traballo de Pedro Cabrita Reis (1956) a través de series representativas como Compounds, Favorite Places, True Gardens ou Floresta nun arco temporal que percorre tres décadas. A mostra articúlase por medio dunha trintena de obras que ocupan o vestíbulo e as plantas baixa e primeira do CGAC, xunto con intervencións site specific no exterior do edificio. As obras reunidas dan conta da súa extensa produción artística, que evidencia o potencial dialéctico do seu traballo, entre referencias a principios construtivistas e procesuais, cuestións formais minimalistas e o uso prominente do obxecto preexistente.

O proxecto expositivo "Work (always) in progress" formula un discurso secuencial que permite abordar os principais aspectos do traballo de Pedro Cabrita Reis (1956) a través de series representativas como Compounds, Favorite Places, True Gardens ou Floresta nun arco temporal que percorre tres décadas. A mostra articúlase por medio dunha trintena de obras que ocupan o vestíbulo e as plantas baixa e primeira do CGAC, xunto con intervencións site specific no exterior do edificio. As obras reunidas dan conta da súa extensa produción artística, que evidencia o potencial dialéctico do seu traballo, entre referencias a principios construtivistas e procesuais, cuestións formais minimalistas e o uso prominente do obxecto preexistente.

Que axentes interveñen nunha paisaxe e a transforman? Que é cales son os seus lindes? Na exposición "In Landscape Mode" (En modo paisaxe), Christian Villamide (Lugo, 1966) reflexiona acerca da distancia que as persoas adoitamos tomar fronte ao territorio que habitamos para poñer o foco sobre a forza e a violencia con que sometemos a natureza. Na procura dunha maior sensibilización que permita cambiar a nosa maneira de concibir a natureza e de achegarnos a ela, Villamide lévanos a cavilar sobre a nosa paisaxe e o noso territorio desde a introspección, repensándonos a partir da relación que establecemos coa nosa contorna máis inmediata.

Lugar: continxencias de uso constitúe un achegamento á significación existencial do espazo arquitectónico. O proxecto mostra obras de Patricia Esquivias, Luciana Lamothe e Sofía Táboas producidas para distintos espazos do edificio de Álvaro Siza. Os traballos destas tres artistas falan do tectónico, da morfoloxía dos materiais aos elementos constructivos; da dimensión histórica e simbólica á perceptiva e cognitiva, que é, en último termo, o fin que xustifica a construción espacial, polo tanto, a arquitectura.

Muntadas (Barcelona, 1942), figura de referencia da arte internacional, constrúe un discurso multidisciplinar centrado na reflexión e a crítica na intersección da arte, as ciencias sociais e os sistemas de comunicación. As paisaxes de "Estratexias do desprazamento" configúranse como metáforas de sensacións psicolóxicas, accións de vida e destino. Todos os traballos relaciónanse co estar e non estar, con lugares específicos, en contextos diversos, a partir dunha experiencia.